Ogromne wieżowce upadające niczym domki z kart, gigantyczna fala
tsunami zalewająca miasto, a pośród tego katastroficznego krajobrazu
nieustępliwy heros podążający za rodziną.
Nieustraszony i niemal niezniszczalny ojciec
przemierza ląd, wodę i powietrze na ratunek pięknej córce, odzyskując
jednocześnie atencję i przychylność żony, która jeszcze do niedawna
myślała o rozwodzie. W tle co jakiś czas migoce rozhisteryzowany nieco
naukowiec, którego sejsmologicznych proroctw nikt nie raczył słuchać.
Jest też para sympatycznych braci, których scenarzysta wrzucił w wir
filmowych zdarzeń, aby zaginionej córce nie było zbyt smutno.
Największą wartość "San Andreas" stanowi oczywiście warstwa wizualna.
Trzeba przyznać, że twórcom nie zabrakło fantazji w efektownym pokazaniu
tragicznych skutków trzęsienia ziemi przekraczającego 9 stopni w skali
Richtera. Film spełni więc oczekiwania osób, które lubią dać się
wciągnąć w wartką akcję i w kontrolowany sposób wyłączyć myślenie, a
skupić się na relaksie.
Dwayne Johnson, czyli filmowy Ray wyczynia prawdziwe cuda
helikopterem, samolotem, motorówką i samochodem. Wydaje się, że nawet na
hulajnodze potrafiłby lawirować pomiędzy potężnymi szczątkami budynków,
których deszcz zasypuje ulice San Francisco.
Jak widać aktorstwo jest tu tylko małym dodatkiem do filmu. Całą uwagę
koncentruje na sobie topowy w ostatnich latach gwiazdor Hollywood,
Dwayne Johnson. W "San
Andreas" spełnia swoją funkcję bez większych zastrzeżeń i bez równie
dużych oczekiwań.
"San Andreas" jest syntezą tego wszystkiego, co widzowie już
widzieli. Tylko w nowej, lepszej, efektowniejszej formie.
Pomimo tych wszystkich elementów film odląda się dość dobrze.
Moja ocena to 7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz